Bakit ganon? Bakit ang gulo-gulo ng isip ko? Bakit puro palpak ang mga nangyayari? tanong ko sa sarili ko habang naglalakad sa kahabaan ng Niog Road sa Bacoor Cavite...
Hindi maubos ang patak ng luha ko habang naglalakad, bitbit ang dala dala kong bag na ang laman ay puro damit ng aking maybahay, ihahatid ko kasi ito sa Antipolo kung saan siya namamalagi ngayon.
Sakay ng jeep papuntang Baclaran ay sisinghap singhap ako dahil sa impit na hikbi at dalamhati na aking dinaranas, ang apat na anak ko ay nasa Dasmariñas naman na alaga ng mag-asawa kong byenan na hindi ko pa nadadalaw ng dalawang araw.
Ano ba itong chapter ng buhay ko? Parang ang hirap yatang umusad? mga tanong ko sa sarili.
Nagulat na lang ako nang tapikin ako ng katabi ko na ang sabi ay Baclaran na. Lakad na naman ako papuntang MRT para sumakay papuntang Cubao Station, dahil doon ang sakayan papuntang Antipolo, hindi ko na ininda ang gutom at pagod, makahabol lang sa byahe, nakipagsiksikan sa loob ng MRT, balewala ang ngawit, makaalis lang.
Ilang minuto pa ay narating ko na ang Cubao upang sumakay ng FX papunta ng Antipolo, 'pag dating ko ng bahay ay nadatnan ko ang aking maybahay at ang kanyang nakababatang kapatid na babae, aninag sa kanya ang pamumugto ng mata, nilapitan ko siya at niyakap, na doon naman muling tumulo ang aking luha.
"Malalampasan din natin ito, huwag ka lang bibitaw ha?", pinahid ko ang luha sa aking pisngi at nagpaalam ng halik.
Alas Sais Y Medya na at kailangan ko pang pumasok, pumasok sa aking trabaho sa Parañaque. Halos hindi ko maihakbang ang mga paa ko papalayo ng bahay, gusto ko siyang samahan sa mga sandaling 'yun ngunit mas kailangan kong magtrabaho para mayroon akong kitain at may panggastos kami. Hinabol niya ako sa may pintuan at muling hinalikan, "Ingat ka!"
"Oo, ikaw din at ang sarili mo", sabay haplos sa kanyang tiyan na mayroong sangol na mag-lilimambuwan na sa kanyang sinapupunan.
Pagdating sa trabaho ay hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman, ngunit pinigilan ko ang aking sarili upang maging matatag.
Uwian na naman at sa Dasmariñas naman ang punta ko, tila napakahaba ng araw para sa akin, hindi ko alintana ang pagod dahil sa tuwing makikita ko ang mga anak ko ay nagkakaroon ako ng panibagong sigla, kaligayahang hindi kayang bilhin ng kahit na anong salapi.
Nairaos ko ang aking hapunan sa masarap na luto ng aking byenan. Pagkapahinga ay nagpaalam na ako upang umuwi muli sa Bacoor.
Simula na naman ng kaguluhan ng aking pag-iisip pagbukas ko ng pintuan ng aming bahay.
Ganoon yata talaga ang buhay, kailangang danasin ng bawat tao ang mga pagsubok upang ito ang magsilbing hamon upang maging matatag.
Mayroong tatlong klase ng tao sa buhay natin, may optimists na puro magaganda ang ipinagsasabi at ipinagkakaila ang kanyang kabiguan, may pessimists naman na puro nega, puro wala nito, wala nyan, at meron namang realists na tumatanggap at nagpapahayag ng maganda at kamalian at patuloy na nananampalataya sa Diyos, na Siyang tumutulong sa ating pagbabago para sa Kanyang Kaharian.
Tinapos ko ang araw sa panalangin, ang matinding iyak sa Panginoon, at doon ko naramdaman ang kapahingahan ng aking pag-iisip pati na ng aking katawan.
Unti-unti sa tulong ng Diyos ay naiuwi ko ang aking maybahay sa Bacoor, naipakita at naipadama ko sa kanya ang pag-aaruga at pag-aasikaso habang siya ay nagbubuntis, lalo kaming naging malapit sa isa't isa at ako ang palaging nagpapakalma sa kanya tuwing hinahanap niya ang kanyang mga anak.
December 1, 2004, parang kailan lang ay isinilang niya ang aming panglimang anak, isang batang babae na nagbigay ng kagaanan sa aming mga puso, isang anghel ng kapayapaan sa aming isipan.
Siya si Eirene, ang pangalan niya ay hango sa salin ng greek sa salitang kapayapaan (peace). Sa tulong ng Diyos ay muli kaming nagkasama-sama ng aming mga anak, na promote ako sa aking pinagtatrabahuhan at sinagot ng aming kumpanya ang renta ng bahay na aming nilipatan malapit sa aking trabaho sa Parañaque.
Minsan kung titignan natin ang isang tao, maaaring tayo ay humahanga o nasusuklam, ngunit mabuti ang Diyos sa Kanyang Kapangyarihan upang bigyan tayo ng pang-unawa sa mga bagay at tao sa ating paligid na minsan ay dumanas din ng mga pagsubok na hindi kayang ipaliwanag.
Kaibigan, habang binabasa mo itong aking kwento, nawa'y maging kalakasan ito sa iyo kung ikaw man ay dumadanas ngayon ng mga pagsubok. Lagi mo lamang tatandaan na walang mawawala sa iyo kung bibigyan mo ng panahon ang pananalangin sa Diyos. Maaaring hindi ka kaagad tugunin ng Diyos sa iyong panalangin ngunit huwag kang susuko. Pagsubok lang 'yan.
Pitong taon na ang nakakaraan at ganito na kalaki si Eirene nang minsan kong makachat sa YM.
Ngayon kahit na nandito ako sa bansang Qatar at malayo sa aking pamilya ay taglay ko ang kapayapaan sa aking pag-iisip na ibinigay sa aking anghel ng Diyos sa katauhan ng aking bunsong anak.
Anak, alam kong marunong ka nang magbasa, nais kong malaman mo na hanggang ngayon ay sariwa pa sa aking alaala ang mga pinagdaanan namin, natin at hindi minsan inalis sa aking isip dahil ito ang mga bagay na nagpatatag sa akin upang maging isang mabuting ama para sa inyo. Maligayang Kaarawan Eirene. Mahal na mahal ka ni Papa.
Related Family Stories:
Francis Conrad • Louise Faye
Pedro Angelo • Jose Daniel
Hindi maubos ang patak ng luha ko habang naglalakad, bitbit ang dala dala kong bag na ang laman ay puro damit ng aking maybahay, ihahatid ko kasi ito sa Antipolo kung saan siya namamalagi ngayon.
Sakay ng jeep papuntang Baclaran ay sisinghap singhap ako dahil sa impit na hikbi at dalamhati na aking dinaranas, ang apat na anak ko ay nasa Dasmariñas naman na alaga ng mag-asawa kong byenan na hindi ko pa nadadalaw ng dalawang araw.
Ano ba itong chapter ng buhay ko? Parang ang hirap yatang umusad? mga tanong ko sa sarili.
Nagulat na lang ako nang tapikin ako ng katabi ko na ang sabi ay Baclaran na. Lakad na naman ako papuntang MRT para sumakay papuntang Cubao Station, dahil doon ang sakayan papuntang Antipolo, hindi ko na ininda ang gutom at pagod, makahabol lang sa byahe, nakipagsiksikan sa loob ng MRT, balewala ang ngawit, makaalis lang.
Ilang minuto pa ay narating ko na ang Cubao upang sumakay ng FX papunta ng Antipolo, 'pag dating ko ng bahay ay nadatnan ko ang aking maybahay at ang kanyang nakababatang kapatid na babae, aninag sa kanya ang pamumugto ng mata, nilapitan ko siya at niyakap, na doon naman muling tumulo ang aking luha.
"Malalampasan din natin ito, huwag ka lang bibitaw ha?", pinahid ko ang luha sa aking pisngi at nagpaalam ng halik.
Alas Sais Y Medya na at kailangan ko pang pumasok, pumasok sa aking trabaho sa Parañaque. Halos hindi ko maihakbang ang mga paa ko papalayo ng bahay, gusto ko siyang samahan sa mga sandaling 'yun ngunit mas kailangan kong magtrabaho para mayroon akong kitain at may panggastos kami. Hinabol niya ako sa may pintuan at muling hinalikan, "Ingat ka!"
"Oo, ikaw din at ang sarili mo", sabay haplos sa kanyang tiyan na mayroong sangol na mag-lilimambuwan na sa kanyang sinapupunan.
Pagdating sa trabaho ay hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman, ngunit pinigilan ko ang aking sarili upang maging matatag.
Uwian na naman at sa Dasmariñas naman ang punta ko, tila napakahaba ng araw para sa akin, hindi ko alintana ang pagod dahil sa tuwing makikita ko ang mga anak ko ay nagkakaroon ako ng panibagong sigla, kaligayahang hindi kayang bilhin ng kahit na anong salapi.
Nairaos ko ang aking hapunan sa masarap na luto ng aking byenan. Pagkapahinga ay nagpaalam na ako upang umuwi muli sa Bacoor.
Simula na naman ng kaguluhan ng aking pag-iisip pagbukas ko ng pintuan ng aming bahay.
Ganoon yata talaga ang buhay, kailangang danasin ng bawat tao ang mga pagsubok upang ito ang magsilbing hamon upang maging matatag.
Mayroong tatlong klase ng tao sa buhay natin, may optimists na puro magaganda ang ipinagsasabi at ipinagkakaila ang kanyang kabiguan, may pessimists naman na puro nega, puro wala nito, wala nyan, at meron namang realists na tumatanggap at nagpapahayag ng maganda at kamalian at patuloy na nananampalataya sa Diyos, na Siyang tumutulong sa ating pagbabago para sa Kanyang Kaharian.
Tinapos ko ang araw sa panalangin, ang matinding iyak sa Panginoon, at doon ko naramdaman ang kapahingahan ng aking pag-iisip pati na ng aking katawan.
Unti-unti sa tulong ng Diyos ay naiuwi ko ang aking maybahay sa Bacoor, naipakita at naipadama ko sa kanya ang pag-aaruga at pag-aasikaso habang siya ay nagbubuntis, lalo kaming naging malapit sa isa't isa at ako ang palaging nagpapakalma sa kanya tuwing hinahanap niya ang kanyang mga anak.
December 1, 2004, parang kailan lang ay isinilang niya ang aming panglimang anak, isang batang babae na nagbigay ng kagaanan sa aming mga puso, isang anghel ng kapayapaan sa aming isipan.Siya si Eirene, ang pangalan niya ay hango sa salin ng greek sa salitang kapayapaan (peace). Sa tulong ng Diyos ay muli kaming nagkasama-sama ng aming mga anak, na promote ako sa aking pinagtatrabahuhan at sinagot ng aming kumpanya ang renta ng bahay na aming nilipatan malapit sa aking trabaho sa Parañaque.
Minsan kung titignan natin ang isang tao, maaaring tayo ay humahanga o nasusuklam, ngunit mabuti ang Diyos sa Kanyang Kapangyarihan upang bigyan tayo ng pang-unawa sa mga bagay at tao sa ating paligid na minsan ay dumanas din ng mga pagsubok na hindi kayang ipaliwanag.
Kaibigan, habang binabasa mo itong aking kwento, nawa'y maging kalakasan ito sa iyo kung ikaw man ay dumadanas ngayon ng mga pagsubok. Lagi mo lamang tatandaan na walang mawawala sa iyo kung bibigyan mo ng panahon ang pananalangin sa Diyos. Maaaring hindi ka kaagad tugunin ng Diyos sa iyong panalangin ngunit huwag kang susuko. Pagsubok lang 'yan.
Pitong taon na ang nakakaraan at ganito na kalaki si Eirene nang minsan kong makachat sa YM.Ngayon kahit na nandito ako sa bansang Qatar at malayo sa aking pamilya ay taglay ko ang kapayapaan sa aking pag-iisip na ibinigay sa aking anghel ng Diyos sa katauhan ng aking bunsong anak.
Anak, alam kong marunong ka nang magbasa, nais kong malaman mo na hanggang ngayon ay sariwa pa sa aking alaala ang mga pinagdaanan namin, natin at hindi minsan inalis sa aking isip dahil ito ang mga bagay na nagpatatag sa akin upang maging isang mabuting ama para sa inyo. Maligayang Kaarawan Eirene. Mahal na mahal ka ni Papa.
Related Family Stories:
Francis Conrad • Louise Faye
Pedro Angelo • Jose Daniel
© December 2011 Mga Kathang isip at Kwento ni Kiko
Pilipinas
7 kumento:
Habang binabasa ko ang kuwento ay wala akong nakita na dahilan para ikaw ay lumuluha o kahirapan para ikaw ay hinahamon ng buhay...ibig kong sabihin hindi masyadong nailahad kung bakit ganon ang mga nararamdaman ng nagkukuwento- something is missing...e2 yong sinasabi sa mga nabasa ko tungkol sa pagsusulat na minsan ang manunulat ay kinokontrol ang mga info, at kadalasan tuloy ay bitin ang bumasa at imbes na makisimpatiya sa tauhan ng storya ay mainis lang dahil nasayang ang oras....
...at saka d2 akala ko naayos na ang buhay mo dahil may libre ka ng tinitirahan, pero bigla na lang sa panghuli ay nasa Qatar ka namn na pala, bakit anong nangyari - dahil ba sa mahabang kuwento?
: czar salamat na marami sa panahon mo sa pagbabasa, ipagpaumahin mo kung nasayang ang oras mo sa pagbasa ng kwento kong bitin, kung gusto mong malaman ang dahilan kung bakit ako nagpunta ng Qatar ay DITO MO BASAHIN
at kung type mo naman magbasa ng kwentong hindi ka mabibitin ay DITO KA NAMAN MAGBASA
Salamat in advance sa pagbati mo sa anak ko ng maligayang kaarawan!
nakakaiyak naman kiko pero I am happy for you now and your family, you are right nalagpasan din ang problema
Hi po..:) Makiki share lang po.. Una gusto ko pong bumati sa anak nyo ng happy birthday! At ang nakakatuwa, it's my birthday too :) Nabasa ko ang kwento nyo, at alam ko din po kung gaano kahirap ang pinagdadaanan mo ngayong malayo ka sa mga mahal mo sa buhay, pero dahil kailangan nagtitiis kayo.:0 Kaya nyo yan, ibinigay sa atin yan dahil alam ng nasa itaas na kakayanin natin..:) Madami po tao ang ganito din,mapalad pa din tayo kase meron tayo kinikilalang lagi andito sa atin..:) Ingat po kayo!:)
Happt Bday sa bunsong anak mong si Eirene brother Kiko.... kainan na hehehehe! Totoo ang mga sinabi mo na madalas tayo nakakaranas ng mga pagsubok sa buhay iba't iba nga lang ang klase at dahilan. Alam nating lahat na tanging ang diyos lamang ang makakasagot sa ating mga problema at sampalatayanan natin yan. Sipag at tiyaga sabi nga ni Manny Villar kaya natin yan Brother.....
aaaawwwww..nakakatouch, napaisip tuloy ako sir kiko...ang anak ko namimiss ko, bukas 5 months na siya. at almost 3 months na kami magkahiwalay..nalungkot me!
Happy birthday kay Eirene...
salamat sa kumento mo o